Δεν είχα κοιμηθεί καθόλου. Μηδέν λεπτά. Ξάπλωσα στις 2, ξύπνησα στις 2:10, και μετά απλά γύριζα στο κρεβάτι σαν σουβλάκι. Είχα έναν πονοκέφαλο από την αϋπνία, εκείνον τον βαρύ, που νιώθεις τα μάτια σου να καίνε. Η γυναίκα μου κοιμόταν δίπλα ήσυχη, ο σκύλος είχε πάρει όλο το πάπλωμα. Σηκώθηκα στις 4:30, έφτιαξα έναν καφέ, και κάθισα στο σαλόνι. Έξω ήταν ακόμα σκοτάδι. Το σπίτι είχε μια παράξενη ησυχία, από εκείνη που δεν είναι χαλαρωτική αλλά άδεια. Ξέρεις τι εννοώ. Εκείνη την ώρα που όλοι κοιμούνται, εσύ νιώθεις ο μόνος άνθρωπος πάνω στη γη.
Άνοιξα το laptop. Χωρίς σκοπό, χωρίσ πρόγραμμα. Κοιτούσα ειδήσεις, μετά βίντεο με ζώα, μετά έπεσα σε ένα φόρουμ όπου κάποιος περιέγραφε πώς πέρασε μια νύχτα αϋπνίας παίζοντας. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ως λύση, αλλά εκείνη την ώρα μου φάνηκε λογικό. Δεν είχα διάθεση για δουλειά, δεν είχα όρεξη για σειρές. Ήθελα κάτι που να κρατάει το μυαλό μου σε εγρήγορση, αλλά χωρίς να απαιτεί πολλή σκέψη. Θυμήθηκα ότι ένας φίλος μου είχε μιλήσει για το Vavada Καζίνο Ελλάδα. «Καλό περιβάλλον, φιλικό, δεν σε πιέζει», είχε πει. Δεν τον είχα πιστέψει τότε. Τώρα σκέφτηκα «ας κάνω μια βόλτα».
Μπήκα. Η πλατφόρμα ήταν ήσυχη, χωρίς έντονες φωνές, χωρίς τα κλασικά αναβοσβήνοντα χρώματα που σε ζαλίζουν. Είχε ένα τμήμα με "παιχνίδια χωρίς άγχος", όπως το είχαν ονομάσει. Εκεί βρήκα ένα slot με θέμα τα ψάρια. Δεν ρωτάς γιατί ψάρια. Απλά ήταν γαλάζιο, ήρεμο, με μουσική που θύμιζε βυθό. Ταίριαζε στην ώρα. 5 παρά τέταρτο το πρωί, μόνος μου, με έναν κρύο καφέ, και κοιτάζω ψάρια σε μια οθόνη. Ακούγεται καταθλιπτικό, αλλά δεν ήταν. Ήταν παράξενα απελευθερωτικό.
Έβαλα 25 ευρώ. Τα είχα υπολογίσει ως "κόστος αϋπνίας". Αν τα έχανα, απλά θα τα χρέωνα στο ότι δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν είχα καμία προσδοκία. Άρχισα να πατάω spin. Ο ρυθμός ήταν αργός, σχεδόν νωχελικός. Κέρδιζα λίγα, έχανα λίγα. Μετά από μισή ώρα, ήμουν ακόμα στα 22 ευρώ. Ούτε κέρδος, ούτε μεγάλη ζημιά. Εκείνη τη στιγμή, κοίταξα το ρολόι. 5:40. Ο ήλιος άρχιζε να φαίνεται. Και χωρίς να το πολυσκεφτώ, πάτησα autoplay. Δέκα γύροι αυτόματα. Ήθελα να δω τι θα γίνει χωρίς να το ελέγχω.
Στον έβδομο γύρο, η οθόνη πάγωσε για μισό δευτερόλεπτο. Μετά άρχισε να πετάει ψάρια. Κυριολεκτικά. Χρυσά ψάρια πετούσαν από αριστερά προς τα δεξιά. Τα νούμερα ανέβαιναν απότομα. 25, 40, 70, 110, 180. Σταμάτησε στα 220. Δεν το πίστευα. Κοίταξα γύρω μου. Η γυναίκα μου κοιμόταν. Ο σκύλος κοιμόταν. Ο καφές μου ήταν παγωμένος. Κι εγώ είχα 220 ευρώ παραπάνω χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτα. Δεν πανηγύρισα. Απλά κάθισα και χαμογέλασα. Ήταν ένα ήσυχο χαμόγελο, από αυτά που βγαίνουν όταν νιώθεις ότι κάτι πήγε καλά χωρίς να το αξίζεις.
Το επόμενο που έκανα ήταν να τραβήξω 200 ευρώ. Άφησα 20 μέσα. Δεν ήθελα να το παίξω άλλο εκείνο το πρωί. Είχα ήδη πάρει τον πρωινό μου τζόγο, και η αϋπνία μου είχε φύγει. Παραδόξως, νιώθω ότι κερδίζοντας εκείνα τα λεφτά, κοιμήθηκα καλύτερα την επόμενη μέρα. Παράδοξο, ε;
Δύο εβδομάδες μετά, είχα μία δύσκολη μέρα στη δουλειά. Ο προϊστάμενος είχε γίνει έξαλλος για μια λάθος παραγγελία. Γύρισα σπίτι νευρικός. Αντί να μαλώσω με τη γυναίκα μου ή να πετάξω πράγματα, άνοιξα το κινητό. Μπήκα πάλι στο Vavada Καζίνο Ελλάδα. Αυτή τη φορά δοκίμασα μια ζωντανή ρουλέτα. Η ντίλερ ήταν μία κοπέλα με κατακόκκινα χείλη που χαμογελούσε συνέχεια. Πόνταρα μόνο στα ζυγά, χωρίς λόγο. Μέσα σε 15 λεπτά, από 20 ευρώ που είχα αφήσει, έφτασα 65. Δεν ήταν τεράστιο ποσό, αλλά ήταν αρκετό για να με ηρεμήσει. Σταμάτησα αμέσως. Το πάτημα stop με έκανε να νιώθω πιο δυνατός από τη νίκη.
Από τότε, έχω μπει αρκετές φορές. Πάντα μικρά ποσά, πάντα με όριο. Κέρδισα άλλες δύο φορές πάνω από 100 ευρώ, έχασα άλλες τρεις. Συνολικά, είμαι κερδισμένος, αλλά όχι χάρη σε στρατηγική. Εξαιτίας μιας απλής αρχής: δεν παίζω ποτέ με λεφτά που δεν μπορώ να χάσω. Και πάντα αποσύρω όταν κερδίζω, ακόμα κι αν είναι λίγα. Αυτό με έσωσε από την απληστία.
Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Ότι η αϋπνία μου δεν έφυγε ποτέ εντελώς. Ακόμα ξυπνάω καμιά φορά τα ξημερώματα.
Άνοιξα το laptop. Χωρίς σκοπό, χωρίσ πρόγραμμα. Κοιτούσα ειδήσεις, μετά βίντεο με ζώα, μετά έπεσα σε ένα φόρουμ όπου κάποιος περιέγραφε πώς πέρασε μια νύχτα αϋπνίας παίζοντας. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ως λύση, αλλά εκείνη την ώρα μου φάνηκε λογικό. Δεν είχα διάθεση για δουλειά, δεν είχα όρεξη για σειρές. Ήθελα κάτι που να κρατάει το μυαλό μου σε εγρήγορση, αλλά χωρίς να απαιτεί πολλή σκέψη. Θυμήθηκα ότι ένας φίλος μου είχε μιλήσει για το Vavada Καζίνο Ελλάδα. «Καλό περιβάλλον, φιλικό, δεν σε πιέζει», είχε πει. Δεν τον είχα πιστέψει τότε. Τώρα σκέφτηκα «ας κάνω μια βόλτα».
Μπήκα. Η πλατφόρμα ήταν ήσυχη, χωρίς έντονες φωνές, χωρίς τα κλασικά αναβοσβήνοντα χρώματα που σε ζαλίζουν. Είχε ένα τμήμα με "παιχνίδια χωρίς άγχος", όπως το είχαν ονομάσει. Εκεί βρήκα ένα slot με θέμα τα ψάρια. Δεν ρωτάς γιατί ψάρια. Απλά ήταν γαλάζιο, ήρεμο, με μουσική που θύμιζε βυθό. Ταίριαζε στην ώρα. 5 παρά τέταρτο το πρωί, μόνος μου, με έναν κρύο καφέ, και κοιτάζω ψάρια σε μια οθόνη. Ακούγεται καταθλιπτικό, αλλά δεν ήταν. Ήταν παράξενα απελευθερωτικό.
Έβαλα 25 ευρώ. Τα είχα υπολογίσει ως "κόστος αϋπνίας". Αν τα έχανα, απλά θα τα χρέωνα στο ότι δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν είχα καμία προσδοκία. Άρχισα να πατάω spin. Ο ρυθμός ήταν αργός, σχεδόν νωχελικός. Κέρδιζα λίγα, έχανα λίγα. Μετά από μισή ώρα, ήμουν ακόμα στα 22 ευρώ. Ούτε κέρδος, ούτε μεγάλη ζημιά. Εκείνη τη στιγμή, κοίταξα το ρολόι. 5:40. Ο ήλιος άρχιζε να φαίνεται. Και χωρίς να το πολυσκεφτώ, πάτησα autoplay. Δέκα γύροι αυτόματα. Ήθελα να δω τι θα γίνει χωρίς να το ελέγχω.
Στον έβδομο γύρο, η οθόνη πάγωσε για μισό δευτερόλεπτο. Μετά άρχισε να πετάει ψάρια. Κυριολεκτικά. Χρυσά ψάρια πετούσαν από αριστερά προς τα δεξιά. Τα νούμερα ανέβαιναν απότομα. 25, 40, 70, 110, 180. Σταμάτησε στα 220. Δεν το πίστευα. Κοίταξα γύρω μου. Η γυναίκα μου κοιμόταν. Ο σκύλος κοιμόταν. Ο καφές μου ήταν παγωμένος. Κι εγώ είχα 220 ευρώ παραπάνω χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτα. Δεν πανηγύρισα. Απλά κάθισα και χαμογέλασα. Ήταν ένα ήσυχο χαμόγελο, από αυτά που βγαίνουν όταν νιώθεις ότι κάτι πήγε καλά χωρίς να το αξίζεις.
Το επόμενο που έκανα ήταν να τραβήξω 200 ευρώ. Άφησα 20 μέσα. Δεν ήθελα να το παίξω άλλο εκείνο το πρωί. Είχα ήδη πάρει τον πρωινό μου τζόγο, και η αϋπνία μου είχε φύγει. Παραδόξως, νιώθω ότι κερδίζοντας εκείνα τα λεφτά, κοιμήθηκα καλύτερα την επόμενη μέρα. Παράδοξο, ε;
Δύο εβδομάδες μετά, είχα μία δύσκολη μέρα στη δουλειά. Ο προϊστάμενος είχε γίνει έξαλλος για μια λάθος παραγγελία. Γύρισα σπίτι νευρικός. Αντί να μαλώσω με τη γυναίκα μου ή να πετάξω πράγματα, άνοιξα το κινητό. Μπήκα πάλι στο Vavada Καζίνο Ελλάδα. Αυτή τη φορά δοκίμασα μια ζωντανή ρουλέτα. Η ντίλερ ήταν μία κοπέλα με κατακόκκινα χείλη που χαμογελούσε συνέχεια. Πόνταρα μόνο στα ζυγά, χωρίς λόγο. Μέσα σε 15 λεπτά, από 20 ευρώ που είχα αφήσει, έφτασα 65. Δεν ήταν τεράστιο ποσό, αλλά ήταν αρκετό για να με ηρεμήσει. Σταμάτησα αμέσως. Το πάτημα stop με έκανε να νιώθω πιο δυνατός από τη νίκη.
Από τότε, έχω μπει αρκετές φορές. Πάντα μικρά ποσά, πάντα με όριο. Κέρδισα άλλες δύο φορές πάνω από 100 ευρώ, έχασα άλλες τρεις. Συνολικά, είμαι κερδισμένος, αλλά όχι χάρη σε στρατηγική. Εξαιτίας μιας απλής αρχής: δεν παίζω ποτέ με λεφτά που δεν μπορώ να χάσω. Και πάντα αποσύρω όταν κερδίζω, ακόμα κι αν είναι λίγα. Αυτό με έσωσε από την απληστία.
Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Ότι η αϋπνία μου δεν έφυγε ποτέ εντελώς. Ακόμα ξυπνάω καμιά φορά τα ξημερώματα.
